Ahlak, ahlak ille de ahlak!

İsa peygamber “Sanmayın ki ben şeriatı ilgaya geldim, aksine itmama (yani tamam etmeye) geldim!” diyor.

Allah peygamberlerini illa ki bir şeriat ile gönderiyor. Şeriat ise tutulan ve bizi su kaynağına götüren yol demektir. Su hayattır. Öyle ise şeriatta hayat vardır.

Şeriatların getirmiş olduğu hükümlerin nihaî amacı da ahlaktır.

Sevgili peygamberimiz kasırlı bir ifade ile “innemâ buistü li ütemmime mekârime’l-ahlak = Ben ancak ve ancak ahlaki güzellikleri tamamlamak için gönderildim” buyurmuştur.

Şecere-i tayyibenin de nihaî amacı her an yemiş vermesi değil midir?

Gel gör ki biz Müslümanlar olarak şeriatın bu ulvi amacını bir türlü gerçekleştiremiyoruz. Domuz yemiyoruz ama her türlü domuzluğu yapabiliyoruz.

İsmet Özel’e atfedildiği üzere “bu ülkede insanların hak yemeleri sol elle yemek kadar üzerinde durulmayı hak etmiyor”.

Hz. Peygamber bangır bangır “Bizi aldatan bizden değildir!” diyor. Ama biz insanları aldatmayı, onları dolandırmayı marifet sayıyoruz.

Ben şu sokaklarda, zor şartlarda kâğıt toplayan insanlara içimden hep saygı duyar, yolda araba ile giderken onlara yol vermeyi içimden gelen bir vazife bilirdim. Onlara ödül verilmesi gerektiğini hep içimden geçirir, zaman zaman da dillendirirdim.

Bugün saat 09.15 gibi Üsküdar’a giderken Yavuztürk yolunun bitiştiği yerde iki üç tane kağıt toplayıcısının yol kavşağındaki Belediye Parkının su çağlayanı yanında durduklarını gördüm. Herhalde kirlenmiş olan ellerini yüzlerini yıkıyorlar sandım. Aaa! Bir de ne göreyim ellerine almışlar bir teneke, topladıkları kâğıtlar üzerine su boca ediyorlar!”

Hayal kırıklığına uğradım ve:

-“Bari bunu siz yapmayacaktınız?” dedim.

Bir anda onlara duyduğum saygıyı kaybettim.  Sonra da kendi kendime mırıldandım: Bunlar da içinde yaşadıkları toplumun fertleri değil mi? Ötekiler ne kadar ahlaklıysa bunlar da tabii ki o kadar ahlaklı olacaklaradır. Süt satan süte su katar, biber satan kiremit tozu katar, et satan ete at eti, it eti katar… Marka ürünlere sahtelerini katar. Bu liste uzar gider. Ondan sonra da eline kolonya döktürmez, alkol içeriyor diye gazoz içmez, helal logosu olmadan balık yemez…

İşte böyle ahlaksız bir dindarlık.

Uzak olsun!

Bosh reklamlarında “İnsanların güvenini kaybetmektense sermayemi kaybetmeyi yeğlerim!” diye bir söz vardı.

İnsanlar dürüstlüğü, güveni, iş ahlakını öne çıkarıyorlar… Biz ise şekil ve şemail ile oyalanıyoruz.

Allah Kur’an’ı ucunda ahiret olan dünyamız için bir hidayet kitabı olarak indirmiş, içindeki ahlaki esasları hayatımıza geçirelim istemiş, biz ise onu okunması için daha çok da ölülerin ruhuna hatim indirilmesi gerekli bir kitap olarak habire okumuşuz ve hala da okuyoruz.

Bu kadar hatim nedense bizi bir türlü ahlaklı yapmamış, yapacağa da benzemiyor. Çünkü bu yüce kitap okunmak için değil, yaşanmak için indirilmiş.

İçinde ne var bakıyoruz:

Mutlak gerçekliği tanı ve Allah’tan başka hiç kimseye/ makama/ mevkiye kulluk etme!

İnançlı ol ve inancını asla kaybetme.

Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!

Anana babana saygılı ve itaatli ol!

Cümlenin hukukuna riayet et!

Yalan söyleme!

Zinaya yanaşma!

Verdiğin söze riayet eyle!

Ölçü ve tartıda hile yapma.

Düşmanlarınıza karşı bile adil olun.

Daha nice böyle ahlaki ilke ve esaslar.

Hz. Peygamber ne demiş: Elinize belinize dilinize sahip olun anlamında sözler söylemiş. Bütün insanlık için örnek bir yaşantı sürmüş.

Ama biz onun tuttuğu yolu tutma  şeklinde bir tavır belirleme yerine öykünme kabilinden bir peygamber tasavvuru geliştirmişiz. Giydiği gibi giyinir, yediği gibi yersek… sakalının kılını, ayağının na’lini, sümükü şerifini  gözümüze sürersek bu iş oldu bitti sanmışız.

Olmuş mu peki!

Görüntüye bakınca pek olmamışa benziyor. Bu gidişle olacağa da benzemiyor.

Şatıbî merhum der ki: “Allah, hiçbir sebebi sebep olduğu için emir ya da yasak etmemiştir. Sebepler, hep müsebbepleri için konulmuştur.”

Namazdır, oruçtur, hacdır… bunlar bile bizatihi kendileri için emredilmiş/ bizatihi maksud değildir, bizi bir yere ulaştırmaları içindir. Ulaştırıyorsa, bizi daha ahlaklı kılıyorsa ne âlâ! Yok, ulaştırmıyorsa –Yunus’un dediği gibi- bu nice namaz kılmak, bu nice aç kalmaktır.

Dua ile!

01.10.2016

GARİBCE 

Torosların Ehmet'i: Cansız ata bindin acıyı bize verdin

Hep yollardaydın azminle aşar giderdin

Dağ taş ovadan davet gelir derdin

Bu sefer öyle bir davetiye geldi ki

Cansız ata bindin acıyı bize verdin

Gittin ağabey yoktu dönüşü bu gidişin

Bitiriverdi yarım kalan bütün işin

Buluşmak artık bilirim kaldı mahşere

Kahreyledi habersizce bu veda edişin

Yaşlılar sıra sıra gençler ara sıra

Savdın sen sıranı erdin Yüce huzura

Binlerle şahit etti gönülden tezkiye

Böylesi vedayı cümleye lütuf buyura

Dua ile!

28.09.2016

GARİBCE 

Hakka yürüdü Torosların Ehmet’i

Fani dünyada nice zahmeti

Çekmişti Torosların Ehmet’i

Gönüllere  sevgiyle rahmeti

Ekmişti Torosların Ehmet’i

Hayran kılardı dupduru özü

Söz deminde bilir idi sözü

Sanki uçmaklara iki gözü

Dikmişti Torosların Ehmet’i

Kibir mi asla geçit vermedi

Elinde “çıbık” peder görmedi

Makam mevkiden parsa dermedi

Örnekti Torosların Ehmet’i

Koca Reisti, benim abimdi

Ameli salih, kalbi selimdi

Bir kaza ki ne kadar elimdi

Uçtu gitti Torosların Ehmet’i

Duamız seninle!

GARİBCE

27.09.2016

Hayr u birre lütfü Sübhandır

Dedim içimde iyi bir ses var

Dedi o Tanrı sesi vicdandır

Dedim ama fit verip dürtüyor

Dedi eyvah o lain şeytandır

Dedim yorgun argın varanda

Akşam olup yatağa yatanda

Bir huzur ki sarar beni anda

Dedi hayru birre lütfü Sübhandır

Dedim bazen de olur yatarım

Sanki kemirti sesi duyarım

Uyku yok koyunları sayarım

Dedi ettiğin halta burhandır

Hatam çok Garibce beşerim

Zebunu nefsim günah işlerim

Yığılır cürmüm yese düşerim

Dedi ne gam O afta  sultandır

Gaffaru’z-zünub Rahim Rahmandır

Dua ile!

23.09.2016

GARİBCE 

Yedi uçmak bekler seni

Meveddet[1] ile bakarsın

Ta gönüllere akarsın

Takmayanı da takarsın

Saygı sevgi sarar seni

Su gibi aziz olanda

Daim yatağın bulanda

Büyük küçük durmaz anda

Köşe bucak arar seni

Halika ilkendir taat

Cümle mahlukata şefkat

Lütfile ger elde berat

Yedi uçmak bekler seni

Cem ile adli hikmeti

Hem şecaati iffeti

Def edende rezileti

Hak erenlere ekler seni

Garibce, recan[2] kıl ekmeğin

Havf ile erisin yüreğin

Her ne ise burda ektiğin

Anla karşılar melekler seni

Dua ile!

22.09.2016

GARİBCE

---

[1] Allah’ın vedûd isminin tecellisi olan sevgi.

[2] Havf ile reca arasında olmak: Korku ile umut arasında olmak.

Yoksulluk yıldırır, varsıllık azdırır

Yoksulluk yıldırır, varsıllık azdırır.

Ne mutlu yoksul olup yılmayana, varsıl olup azmayana!

Yoksulluk yıldırır varsıllık azdırır. Bu genelleme ne kadar doğrudur bilmem. Ama başaranlar hep yoksulluğa rağmen yılmayanlar, zenginliğe rağmen azmayanlardır.

Bugünkü sohbetimizde Abdullah Köşe abim anlattı:

İbn Hazm (ö. 456/1064) vezir oğlu, kendisi de vezirlik yapmış biri. Yüksek, varlıklı, zengin bir aileden gelme. Bununla birlikte müçtehitlik derecesinde ilmî paye sahibi.

Buna mukabil  İbn Abdilberr (ö. 463/1071) ise gariban, yoksul bir aileden gelme, elinden tutacak hiç kimsesi yok. Bununla birlikte kendisini yetiştirmiş, büyük bir âlim olmuş. Herkesi eleştirmekle meşhur İbn Hazm’ın bile övgüsünü almış.

İbn Abdilberr, İbn Hazm'a demiş ki:

"Eğer sen vezir oğlu, zengin bir aileye mensup biri olmasaydın, elinden tutanın, sana arka çıkanın olmasaydı asla bu yere gelemezdin!”

O da:

“Sen de fakir bir aile çocuğu olduğun için, elinden tutan biri olmadığından bu mevkie gelebildin. Eğer zengin bir aile çocuğu olsaydın asla bu ilmi mevkie gelemezdin!” demiş.

O da: "Neden?" deyince:

İbn Hazm: "Zengin bir aile çocuğunun okuması o kadar kolay mı?" diye yanıtlamış.

Hangisi haklı?

İkisi de durduğu yerde başarılı olmamış. Biri gaza basarken, öbürü hep frene basmış. Sonunda her ikisi de başarıda buluşmuş.

Azmin elinden ne kurtulur.

Yolun aşamadığı engel mi olur.

Dua ile!

20.09.2016

GARİBCE

Bir arkadaşım oldu

Bir arkadaşım oldu

İki gözlü sadık özlü

Kalbim anda huzur buldu

Tatlı dilli güler yüzlü

Dost deyu birin buldum

İki elli iki yüzlü

Anda saçım başım yoldum

Yılan dilli ağu sözlü

Adın andım dilim yandı

Anda kaçtı gitti huzur

Halka saygım korku sandı

Haza ahmak işte budur

Utanmaz bir yüz hak bilmez

Onun bunun biner sırtına

Kalem yazar devran silmez

Rüzgar eken biçer fırtına

Garibce bilir, eden bulur

Kemlik kimseye kar kalmaz

Çalım satan alçak olur

Kendin bilende ar kalmaz

Dua ile!

19.09.2016

GARİBCE 

Muhabbet olsun harcımız!

Allah’ım! Hasret koma bizi birliğe

Adım atalım hep birlikte dirliğe

Bir eyle Allah’ım diri olalım

İçerde dışarda hep iri olalım

Güçlü kıl bizi gitmesin hiç yelimiz

Hain görmesin ata yurdu ilimiz

Allah ve Resulüne taat borcumuz

Yek vücut kıl muhabbet olsun harcımız

Çekişip çıkar peşinde gevşetme bizi[1]

Nifakla düşman biliriz birbirimizi

Kaos hüküm sürer Hercü merc olur

Herkes kendini fitne içinde bulur

Allah’ım sen koru bizi nifaktan

Koru her türlü örülmüş tuzaktan

Şehre inmiş şimdi yol kesen eşkıya

Cümle değerlere mezat olmuş dünya

Kurtlar bürünmüş de kuzu postuna

Kimse güvenmez olmuş bildik dostuna

Kimi Mesih olmuş da ümmet benim der

Kimi hatta resullük davası güder

Kimi mehdi benim diye tutturur

Nasıl olsa kapısı hep açık durur

O kapı açık duranda ey müslüman

Daha çok zorlanır sen buna inan

Allah’ım sen verdin akıl, koyup başa

Bizse ne lazım dedik çaldık taşa  

Sen sıratı müstakim dedin bilmedik

Herze bırakmadık dünyada yemedik

Sırat kıldan ince kılıçtan keskindi

Ancak ondan geçebilen yetkindi

Lakin bilemedik neydi acep sırat

Dünyadaki yaşamdı oysa murat

“Emrolunduğun gibi yol tut dosdoğru”[2]

Sahib-istikamet: maksat işte buydu

Özünde doğru olmak, hem sözünde

Ve işinde güven veren nâs gözünde

İşte yol sana kıldan ince kılıçtan keskin

Müslümanım diyen haydi beri gelsin

Ey insan unutma cennetin de sensin

Cehennemin de burda inşa edersin

Allah’ım acı şu Garibce kuluna

Feda olsun varı yoğu Hak yoluna

Sen Hadi’sin hidayet ancak sendendir

Af senden, hata günah ise bendendir

Hatam bir yanda affınsa  diğer yanda

Ne gam kalır ne tasa, mizan koyanda

Dua ile!

18.09.2016

GARİBCE

2016 Kurban bayramı üçüncü günü Develi Sarıkaya köyümüzün birlik, beraberlik ve dirlik günü. Eski bir geleneği ihya etmede öncülük eden başta imamımız  Yücel Ateş olmak üzere yemeği pişiren Abdullah İlhan ve aşçısına, Muhtar ve tüm emeği geçenlere,  katılımlarıyla onurlandıran misafirlerimize, sevgili hemşehrilerimize, eski muhtar Kiraz'a, Fadime Ablama ve diğer hanımlara, sofrada öncelik verilen geleceğimiz çocuklarımıza teşekkür ederim, bu hayırlı geleneğin daha bir aşk ve şevkle sürdürülmesi için herkesten katkı beklediğimi belirtir, daha nice hayırlı vesilelerle bir araya gelmemize imkan vermesini yüce Allah'tan dua ederim.

---

[1] وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ وَاصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ

[2] فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ

Koca dünya bize dar geliyor

Emanetin yükü binmiş boyuna

Hayat bize iyi mi zor geliyor

Bunca nimet düşmüşken payına

Şükür etmek nanköre ar geliyor

Kul olmak, kula neden gelir ağır

Beşir ve nezire hep olur sağır

Azcık acısa aşı bilmez sabır

Koca dünya bize dar geliyor

Müseyyebdir, değil özüne hakim

Ne gündüz saimdir ne gece kaim

Kilitlidir, kabzı yaşar her daim

Anda bedeni ruha dar geliyor

Garibceyim ayrı düştüm sıladan

Halim ancak bilir beni Yaradan

Kovup ağyarı ırarsam aradan

Bakmışsın ki ey gönül yar geliyor

Dua ile!

01.09.2016

GARİBCE 

Kaygıyı çayıra salmış diyorlar

Alnında yer etse de yılların izi

Ardından torunlar gelse de bir dizi

Tanımaz olsalar da yetmeler bizi

Ruhları yedisinde kalmış diyorlar

Pörsüse bedenin tenin kırış kırış

Bükülse belin kambur çıksa bir karış

Kıyamın olsa gayrı rükua varış

Adam kaygıyı çayra salmış diyorlar

Bir Garibce olsan gurbet ellerinde

Yadın bile olmasa dost dillerinde

Baykuş tünese bir ömür güllerinde

Ne mütref bir hayata dalmış diyorlar

(Mübtela-yı daüssıla Teyzem oğlu İbrahime’e ithaf)

Dua ile!

01.09.2016

GARİBCE