28 Mart 2017 Salı

Gurbet nedir? Bilir misin?


Gurbet nedir? Sen bilir misin?
Acı mı?  Haber verir misin?
Bir konursu mu var bak hele
Yoksa göyünen ciğer misin?

Gurbet  sılanın, ne dağları
Ne viran olmuş bağları
Daussıladır sarar yüreği
Çözülür anda diz bağları

Gurbet ne kağnı cızlaması
Ne kırın saçta bazlaması
Aha şurada bak bir düğüm
Gurbet bir burun sızlaması

Ah yandı yüreğim ne yandı
Bıçak ta kemiğe dayandı
Medet dedim ey Rahman Rahim
İki çeşme birden boşandı

Garibce’sin, gurbet eldesin
Derdi olan derdin söylesin
Sen acı patlıcan ol hele
Yel çalmaz, kırağı neylesin

Dua ile!
28.03.2017
GARİBCE


27 Mart 2017 Pazartesi

Halk içinde şart-ı meveddet



Ta göklerden yüce Allah buyurdu[1]
Resulü zîşânı bize duyurdu

Her kim imanı özünde kök salsa
Bir de daim hayır işleri olsa

Kaynaşınca anda amel ü iman
Kollar gayrı onu ol yüce Rahman

Her kim ki meveddet-i Rahman bürür
Gönüllerde ona bir sevgi yürür

Allah hak söyler başına tac eyle
Hem resulün yolunu minhac eyle

Garibce olsun dersen halkta sevgin
Gerek iman ve amel-i salihin

Dua ile!
27.03.2017
GARİBCE





[1] اِنَّ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُداًّ ﴿٩٦﴾ 
“İman edip dünya ve âhiret için yararlı işler yapanlara gelince, rahmân onlar için (gönüllerde) bir sevgi yaratacaktır.” (Meryem 19/96).

26 Mart 2017 Pazar

Hülasayı hayat: Bir ömür dediğin!


Daha ötesini bilmiyoruz.
Ama doğduk, kutlu soluktan bir nefha taşıyorduk. Emekledik, ayağa kalktık. Uzunca bir çocukluk dönemi yaşadık. Derken birden bahar nefesiyle bedenimize cansuyu yürüdü, bir anda büyüyüverdik. Boy attık, taze dal sürgün gibi uzayıverdik. Sesimiz kalınlaştı, tanınamaz olduk. Kabımız büyüdü ama içini dolduramaz olduk. Aklımız arkada kalmıştı. Akıllıların yapmayacağı hareketler yaptık. Cins-i latiflerin salınması azıcık aklımızı başımızdan alacak kadardık. “Çok sallanma güzelim Cahilim aklım gider” diye türküler yaktık. Ne kadar hoyrat davranışımız varsa hepsini ergenliğimize saydılar, cahildir dediler, olgunca karşıladılar. Öylece fazla yara bere almadan o dönemi de yırttık. Uzun bir istikrar dönemi ile ne yaptıysak yaptık. Ve ardından inişe geçtik. Kemerleri bağlayın diye anonslar duyuldu. Bunca zamanın biriken yorgunluğu bedenimizi yormuştu. Yılların imzasını atmadığı yerimiz kalmamıştı. Alında yazı mı, belde ağrı mı, dizde sızı mı… Bu yılların envayı çeşit izi vardı. Vaktiyle  arkada kalan o aklımız fikrimiz  bu kez öne geçmişti, bir zamanlar akıl bedene yetişemiyordu, şimdi istihfafla önünden gittiği akla uyamayan bu kez bedenimiz olmuştu. Bu güngörmüşlükle ne kadar çok yapacak işimiz vardı, ömrümüzle bedelini ödediğimiz ne tecrübelerimiz olmuştu,  bu haliyle aklımız nelere eriyordu. Ne var ki artık her şeye ayak sürüyen bir bedenimiz vardı. Son anons da işte yapılıyordu. Herkes otursun, kemerler bağlansın, ışıklar sönsün, çalışan bütün aygıtlar durdurulsun… deniyordu. Belli ki artık bu köhnemiş bedende ruh için de uçuş bitmişti, vakit konma vaktiydi.
Öyle anlaşılıyor ki ruh, tende mahpus halde kaldığı sürece sıkılıyordu. Kâh yetişemiyor arkada kalıyor, kâh önden çekmeye çalışıyor ama arkasında sürüklenen bir beden olduğunu görünce de iyice daralıyordu.
Bu hep böyle gitmezdi. Gitmedi de.
İşte kondu! Artık cümle yolcular özgürdü. Kim bilir kimler nerelere gidecekti!?
Dua ile!
26.03.2017

GARİBCE



24 Mart 2017 Cuma

Evlilikte kültürel farklılıklar: Bardağı taşıran son damla!



Dün bir jüri vesilesiyle hocalarımızla bir arada idik. Adaya sorulan sorular arasında gayri Müslimlerle evlilik de vardı. Malum Hz. Ömer özellikle yönetici konumunda olan Müslümanların gayri müslim kadınlarla evlenmesini –kitâbi olması halinde caiz olmasına rağmen- pek hoş karşılamamıştı.
Öyle ya bunca kara kuru Müslüman kadını varken herkes alımlı, bakımlı kadınlara heveslenirse akıbetimiz ne olurdu? Laf arasında sevgili hemşerim İsmail Cebeci Muhammed Savaş hocadan bir hikmetli ve de tecrübeyle söylenmişe benzer bir söz aktardı. Garibce olarak da hemen biz jüri akabinde paylaşıverdik.
An İsmail Cebeci an Muhammed Savaş hafızahullah ennehû kâle:
Men lem yetezevvec min milletihi mâte bi 'ılletihî
Garibce olarak biz de kendi meşrebimizce tercüme ettik ve bir de yorum ekledik:
Kim evlenmezse kendi milletinden
Ölmeyi göze alsın illetinden
Yorum da şöyle:
Bu hikmeti gel sen iyi anla
Farklılıklar olur hem de yığınla
Olmasa da sebep ayrılığa
Namzettir olmaya her biri
Bardağı taşıran son damla!

Kaderdir, yazgıdır diyeceğimiz bir şey yok.
Ama yine de bize düşeni yerine getirmede dikkatli olmak gereği var.
Ayrı ayrı dinlerden olanları bırakın aynı milletten ama memleketleri farklı olanların evlenmelerinde bile sorunlar çıkıyor. Olmuşa bir şey diyemeyiz ama olacak olanlarla ilgili konuşacaksak –“Aman çocuklar, eşlerinizi kendi kültür havzanızdan seçin!” falan demeliyiz, öğütlerimizi öyle vermeliyiz.
Efendim, kültür farklılıkları türünden şeyler evliliklerin olmasına ya da mevcut evliliklerin yıkılmasına sebep olabilir mi? Elbette bu gibi şeyler tek başına yeterli bir sebep değildir, ama bunların her biri bardağı taşırma potansiyelini haiz son damla olabiliyor. Yani ufak tefek ayrılıklar, zevkler, renkler, tercihler, alışkanlıklar konusundaki farklılıklar… zamanla üst üste birikiyor birikiyor, en sonunda da basit bir mesele yüzünden bardak taşıyor.
Bu gerçeklikten bakarak bizim fıkıh diyor ki evlilikte kefaet yani denklik de şart olmalı. Oysa Allah herkes eşit diyordu. Eşit eşit olmaya ama aynı kültür havzasının çocukları birbirine daha bir eşit oluyor galiba!
Dozunu kaçırmadan! Ama tekrar edelim ki yazgı daha ortaya çıkmadan. Yol alınmadan. Ama belli bir yol alınmış ve dönüşü devamdan daha çok zarar verici hal almışsa o zaman da sayfanın öbür yüzünden okuruz:
“İgteribû velâ tudvû!” Uzak evlilikler yapın, nesliniz cılız olmasın, gürbüz olsun!
Dua ile!
24.03.2017

GARİBCE  

16 Mart 2017 Perşembe

Ali Murat Daryal Hoca da Hakka Yürüdü


Fakültemiz emekli hocalarından Ali Murat Daryal vefat etmiştir. Kendine has bir kişiliği ve tavrı olan hocamıza Allah’tan rahmet diliyorum. Bu vesile ile vaktiyle ilk kez kendisinden duyduğum ve sıcağı sıcağına da akşam evde kayda geçtiğim bir yazımı rahmete vesile olması amacıyla teberrüken yayınlıyorum.

İÇİMİZDEN KOPARILAN İYİLİK

Bugün vakıf genel kurul toplantısı vardı. Harabat ehlinden nice defineler saklı Ali Murat Daryal hoca birkaç hikâye anlattı. Bunlardan birini ben de sizinle paylaşayım istedim.
Bir Arap şeyhi uzun bir yolculuğa çıkmış. Azığını almış ve atıyla çöle dalmış. Bir vahaya varmış ve atından inmiş, elini yüzünü yıkamış, bir ağacın gölgesine oturmuş, hem biraz dinlenmek ve hem de karnını doyurmak istemiş. Bir de bakmış yaşlı bir adam, bir ağaca sırtını dayamış, iki büklüm oturuyor. Çaresizliği her halinden belli. Arap şeyhi azığını çıkarmış ve yemeden önce adama seslenmiş,
-Buyur bey amca, gel beraber karnımızı doyuralım, demiş. Yaşlı adam çok açmış tabiî. Buna rağmen:
-Yok evlat olur mu? Sen buyur? Benim senin azığında ne hakkım olabilir ki? Hem bir kişinin azığı iki kişiyi aç bırakır, demiş. Arap şeyhi:
-Bey amca, biz burada yiyelim, karnımızı doyuralım, sen orada aç kal, bu insanlığa sığar mı? Haydi, gel buyur hele, demiş. Neyse ısrar üzerine yaşlı adam biraz da çekinerek gelmiş ve sofraya oturmuş, azığı beraberce yemişler. Arap şeyhi ihtiyar adamın da yolcu olduğunu öğrenince,
-O zaman buyur bey amca birlikte gidelim. Gel hele sen benim atıma bin, sen yaşlısın, bak yolculuk da seni iyice bitkin hale getirmiş, bu halde nasıl yürüyebileceksin. Bir süre sonra ben yorulduğum zaman da sen inersin, ben binerim, böyle böyle gideceğimiz yere varırız… demiş. Yaşlı adam gene mahcup bir vaziyette
-Olmaz evladım, hiç olur mu? Senin bineğinde benim ne hakkım olabilir? Senin kendi atına binmen varken, hiç yaya yürümen olur mu? Sen bin ve beni kendi kaderime terk et, yolun açık olsun, demiş. Yiğit Arap şeyhi,
-Olur mu be bey amca, insanlık öldü mü? Ben şimdi şu genç ve güçlü halimde atıma binip gideceğim, seni burada ıssız çölde bırakacağım, bu sıcakta bu yolu yaya kat etmene razı olacağım, hiç olacak şey mi, insanlık öldü mü, mürüvvet nerede kaldı. Haydi, ısrarı bırak da ata bin demiş. Adam da binmiş.
Çöl sıcağı, güneş sanki tepelerine inmiş, beyinlerini kaynatıyor, yerden adeta yalım fışkırıyor, uzaklar serap gibi gözüküyormuş. Yaşlı adam önde, yiğit Arap şeyhi arkada düşmüşler yola, çok gitmeden adım adım araları açılmaya başlamış ve sonunda adam atı mahmuzlayarak dörtnala kaçmaya başlamış. Yiğit delikanlı bir süre arkasından koşmuşsa da kesilmiş kalmış ve iki eli yanına düşmüş, çaresiz bir halde durarak yaşlı adamın arkasından şöyle seslenmiş:
-Açtın, çölde azığımı seninle paylaştım. Yanmadım. Yorgun argın ve bitkindin atıma seni bindirdim. Şimdi ise sen atımı aldın kaçıyorsun. Bindiğin atım benim yanımda ne kadar değerliydi, onu sen bilemezsin. Ama ona da yanmadım. Şu çölde azıksız, bineksiz bıraktın beni, ölümün artık beni beklediğini biliyorum. Buna rağmen öleceğime, kurda kuşa yem olacağıma da yanmıyorum. Ama ey ihtiyar bil ki sen giderken, içimde ne kadar güzellik, ne kadar iyilik varsa hepsini söküp beraberinde götürüyorsun, işte ben buna yanıyorum.
İstanbul gibi büyük şehirlerde yaşayanlar bilir. Soğuk ve yağışlı kış günleri, bunaltıcı sıcaklıkta yaz günleri duraklarda bekleyen yığınlarla insanlar, kimi ıslanmış, kimi tir tir titriyor, kiminin elinde ıslanmamak için siper olarak kullanmaya çalıştığı telleri kopuk, yamuk ucuz şemsiyeler, kimi ısınmak için ellerine üflüyor, yerinde sayarak hareket ediyor…, yaz günleri sıcaktan kimi bayılıyor, kimi ayılıyor… manzara böyle iken, önlerinden saniye başına bomboş araçlar geçiyor ama hiç kimse orada bekleyenlere ilgi duymuyor, bekleyenler de zaten umut bağlamıyor.
Neden acaba? Hiç düşündük mü? İçimizde gerçekten iyilik namına ne varsa hepsi sökülüp atıldı mı? Yoksa üç beş kendini bilmez, kendilerine iyilik yapanlara sapladıkları bıçaklarla, sıktıkları kurşunlarla bütün insanlığın içindeki güzellikleri yok etmeyi başarabildiler mi dersiniz?
Eğer öyle olduysa vay insan olarak başımıza gelenlere!
Dua ile!
16.03.2017

GARİBCE 



12 Mart 2017 Pazar

Amel-i sâlihtir ilmin meyvesi

"Amel-i sâlihtir[1] ilmin meyvesi"
Ve felahtır[2] kulluğumuz gayesi
Yoksa amel eğer neylersin ilmi
Yükten gayrı nedir bunca çilesi

Sifirler[3] taşıyan nice eşekler var
Gözü kürnek[4]te kancık eşek arar
İçinde ne var fikri akla zarar
Enam[5] ne ki “Bel hüm adal”dir[6] payesi

Gaflet içre, sanır hep böyle gider
Bilmez mühlet bellidir bir gün biter
Ne bir tevbe bilir ne haya eder
Utanmaz bir yüzdür bütün sermayesi

Nar-ı cahim[7] almış satıp da özün
Şehvet bürümüş doyma bilmez  gözün
Tevvab[8] olan Rahman’a dönmez yüzün
Sığınağıdır şeytan himayesi

Satar varsa ger çıkar dinini
Şeytan bile yenemez bil fendini
Garibce’m uğraşıp yorma kendini
Sütü bozuk olana netsin mayesi

Dua ile!
12.03.2017
GARİBCE



[1] Amel-i salih: İhlas ile yapılmış yararlı hayır işleri; kamuya ait görevleri yerine getirmek, yolu olmayan yere yol, suyu olmayan yere çeşme, tuvaleti olmayan yere tuvalet yaptırmak gibi.
[2] Takvaya dayalı bir hayat sonucu kulun umduğuna nail olması korktuğundan da emin olmasıdır.
[3] Sifir ç. Esfâr: Tomar tomar kitaplar.
[4] Hayvanların eğleştiği, kürnediği… yer.
[5] Enâm: Hayvanlar
[6] Bel hüm adal: Hayvanlardan daha aşağılık, sapık.
[7] Cehennem ateşi
[8] Tevbeleri kabul eden Allah.

5 Mart 2017 Pazar

Bugün Garibce’nin Doğum Günüymüş!


Yaşlanmadan hiç gocunmadım. Onun bir lütuf olduğunu ve her geçen gün insanların saygısını biraz daha fazla –hak etmesek bile- sırf ağaran saça sakala bakarak kazandığımızı gördüm. Henüz elden ayaktan da düşmediğimiz için –ki erzel-i ömüre düşmekten Allah’a sığınırım- bitmişliğin, tükenmişliğin ne demek olduğunu şimdiye dek tecrübe etmedik. Ettirmez de İnşallah. Ruha gelince onun bu yorgun bedende zaman zaman sıkıntıları olsa da  daha yaşını göstermedi.
Bazen diyorlar, Hocam şimdi genç olsaydınız? –Len git oğlum/ kızım? İşin mi yok, ben yerimden ve yaşımdan memnunum. Ben buraya gelene dek neler çektim, neler yaşadım, onları ben bir daha göze alamam! diye de takılırım.  Çocukken hep büyümek istedik. Genç olduk olgunlaşmayı bekledik. Olgunlaştık ama hâlâ beklentilerimiz bitmedi. Olduk mu? Bakıyorum, bazen öyle ham armut gibi onun bunun boğazına duruyoruz ki?! Belli ki olmamışız. Olacak gibi de gözükmüyor? Herhalde öyle öyle derken, bir şeyler beklerken gidivereceğiz. Nicelerinin gittiği gibi. Yaşlılar sıra sıra, gençler ara sıra derlermiş. Her iki ölçüte göre de sıradayız, nasıl olsa!
Allah akıbetimizi hayır eylesin!
Efendim, ben bu doğum günü kutlamalarına hâlâ alışamadım. Önceleri çok direndim. Hâlâ da kutlamıyorum. Bir iki istisnası olabilir tabii. Ama kendisini kendim gibi gördüğüm dost ve arkadaşlarımın doğum gününü kutlamıyorum. Ama trende bakıyorum. Artık doğum günlerini kutlamak çok çoook önem kazanmışa benziyor. Herkesin ortak neşe ve sevinç günlerimiz olan bayram kutlamalarına bu kadar önem vermiyoruz.
Sözde benim doğum günüm de bugünmüş. Bu gün olsa olsa rahmetli babam Garib Ali’nin Develi’ye gittiği bir gün olabilir.  Hal böyle iken bayramdan fazla tebrik aldım. Mecburen de dönmeye çalıştım. Bu vesile ile hayır dualarımızı paylaşmışız, hayırlı olur inşallah. Ama ne kadar bunu yapsam da hâlâ içimden gelerek yapamıyorum. Bizi biz yapan değerlerimiz, her birimizin ayrı ayrı kutlanan bayramları değil, topyekun kutladığımız/ kutlayacağımız, maşeri vicdanın coşacağı, huzur bulacağı, sükunete ereceği, kendisini güçlü kılacağı bayramlarımız olmalı.
Diyeceksiniz ki ne mani var? Mani yok elbet. Kahrım bu baskın kültür altında ezilip gidişimiz ve kendi özümüze benzemekten daha çok bizden olmamız istenen şablonlara benzememiz. Bu özgürlükçü ve bireyselci baskın dünya kültürü bizi öyle esaretine almış ki artık bütün dünyada insanlar kara kargaların birbirine benzediğinden daha çok birbirine benziyor.
Neyse! İşte böyle. Bugün Garibce’nin doğum günü imiş. Ne diyelim Hayırlı olsun. Allah onu ve cümlemizi, cümlenizi  hayırlı ömürlerle, hayırlı kazançlarla, hayrülhalef, göz aydınlığı eşler ve evlatlarla rızıklandırsın.
Âmin!

Dua ile!
05.03.2017
GARİBCE 



26 Şubat 2017 Pazar

Karanlığa bir ay çizdim Resim senin gül yüzündü


 Karanlığa bir ay çizdim
Resim senin gül yüzündü
İpek tele inci dizdim
İnci gülüş tel zülfündü

Fecre yakın tam dorukta
Kayboldu gitti karanlık
Sen doğmuştun ya ufukta
Hem sıcaktın hem de ışık

Doğdun yok oldu yıldızlar
Beslenenler karanlıktan
Döküldü sahte yaldızlar
Görünen sureta Hak’tan

Garibce der ey sevgili
Yok sensiz âlemin hayrı
Musa eli İsa dili
Pörsüdü canlar gel gayrı
Müştaktır canlar bekletme gel gayrı ey sevgili!

Dua ile!
25.02.2017
GARİBCE


18 Şubat 2017 Cumartesi

Daussıladır derdim!



Yazın yaylalara göçtün mü
Atlambıklarından geçtin mi
Gaklıklardan sular içtin mi
Ötüşür keklikler neden duymazsın
Haydi gidek Gülüş neden uymazsın

Kızzana binip de döndün mü
Gelin olup ata bindin mi
Dereye yunağa indin mi
Gidelim gayrı Gülüş köyümüze
Dönelim biz de kendi özümüze

Kenger yemlik bekliyor bizi
Hasretlik dört mevsim yazı güzü
Ahla sarar yüreğim sızı
Tırşık kazanı kaynıyor bak Gülüş
Dönelim gel, gurbette zordur ölüş

Kıpız’ın yoktur hiç döleği
Şifadır solucan çiçeği
Uruptur şiniktir ölçeği
Gülüşüm bak çirişe gidiyorlar
Işmar edip bize de gel diyorlar

Garibim Garibce’yim aman
Daussılayla halim yaman
Bari fakir öldüğüm zaman
Götür Gülüşüm anda özlem bitsin
Gök açılsın da Allah rahmet etsin
18.02.2017
Dua ile!
GARİBCE 



4 Şubat 2017 Cumartesi

Korku hüzün ermez sana


Hoş bir söz ve de hoşgörü
Daim doğru yolda yürü
İyilik yap bakma geri
Korku hüzün ermez sana[1]

Şeytan fit verse de kanma
Verince azalır sanma
Gidenin ardına yanma
Gani eksik vermez sana

Gel durma bilgelik ara
Cehalet en acı yara
İlmi kullan daim hayra
Şerden meyve dermez sana

Paradır eşyaya değer
Ya kadir kıymet ne eder
Kulluk sultanlıkmış meğer
Olur dünya çömez sana

Garibce bil nedir yokluk
Nerde çokluk orda .okluk
Hakkı bırakma bir soluk
Anda şeytan ürmez sana

Dua ile!
04.02.2017
GARİBCE




[1] el-Bakara 2/263.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...