12 Nisan 2017 Çarşamba

Madem eşim olacaksın, haksız da olsam arkamda yer alacaksın!




Garibce olarak sizlere özümüze doğan her hikmeti bir şekilde ulaştırmaya çalışıyoruz. Allah, istikametten ayırmasın. Bazen kalbimize doğuyor, bazen gözümüzden gönlümüze akıyor bazen de biri kulağımıza fısıldıyor. Arılar için çiçek olunca bal yapmaya ne ki?!
Geçen hafta sonu Konya’da idik. Kök Hücre Tedavisi konusunda bir sempozyuma katıldık. Benim açımdan sonuç şu: Allah’ın kitabında 6666 ayet var ya, kevnde tek bir hücre içinde milyonlarla ayet var, tabi okumasını bilene. Saygılı doktorlarımız tıp alanında kendilerine düşen alanda bu kitabın abece’sini sökmeye çalışıyorlar ve vardıkları hayranlık uyandırıcı sonuçları da bizlerle paylaşıyorlar, sayeleri meşkûr olsun.
Gidip gelirken Hızlı Tren ile yolculuk yaptık. Çok da sevdik. Bir daha uçak mı YHT mi denirse kesinlikle YHT deriz. Her açıdan tercihe şayan.
En önemlilerinden biri de gezme görme açısından size daha fazla imkân sunması.
Koltuğunuz uçağa nispetle oldukça geniş hem de öne kaydırıp başınızı koyuyorsunuz. Uçaktaki gibi ses de olmadığı için hemen arkanızdakilerin konuşmalarını kulaklarınızı kabartmasanız bile duyuyorsunuz.
Efendim, bencileyin biri sinemaya gitmiş. Tam arkasında genç bir kız ve oğlan hem de sesli bir biçimde sürekli  muhabbet etmişler. Adam epey bir sabrettikten sonra, arkasına dönmüş ve sert bir tonla (filmi kastederek): “Tek bir kelime anlayamıyorum!”, demiş. Gençler arsızlıkla “Zaten biz de kendi aramızda özel konuşuyoruz!” demişler.
Doğrusu bizim arkamıza dönüp de böyle bir sözümüz olmadı. Çünkü biz her ne konuşuldu ise olduğu gibi duyduk, hem de anladık. Muhtemelen –yüzüne sonra da bakmadım- evlilik hazırlığında hastanede çalışan genç bir bayan, nişanlısı ya da sevgilisi ile konuşuyor, ortada ailevi bir mesele var, akçalı bir konuya benziyor, adam galiba bu işe beni karıştırma falan diyor ama bayan konuştukça konuşuyor ve evleneceği erkeğin her halükarda haksız bile olsa kendisini desteklemesini ve her daim arkasında olması gerektiğini ısrarla anlatıyor. Konuşma az uz değil birkaç on dakika sürüyor.
Trenden indikten sonra biraz da kendimi sınamak üzere hatuna sordum. Bizim hatun melek sima saf, temiz bir kadındır. Kendime fazla güvenim yoktur. Onun için kendimi onun terazisinde tartarak nerede durduğumu zaman zaman anlamaya çalışırım. Gene öyle yaptım. Ona o bayanın ne anlattığını sordum. Hani dinlemiş midir? Dinlediyse anlamış mıdır? Baktım ki o da aynen benim gibi, hem dinlemiş, hem de anlamış, hem özetini bile çıkarmış. Dedim özeti neydi? Kadın, evleneceği adamın haksız da olsa her zaman arkasında olmasını istiyor dedi.
Kulak işte, ne yapalım, dibindeki konuşmayı ben duymam demiyor. Hadi sen dinlemesen bile kulak duyuyor, göz görüyor. Belki gözlerin kapağı var, kapatabilirsin ama kulağın kendinden tıkacı da yok ki tıkayasın.
Gelelim şimdi buradan çıkacak derse.
Hani İslam geldi de cahiliye zihniyeti ile mücadele etti ve başarılı da oldu ya?
Cahiliye dönem olarak bitti ama zihniyet olarak hala devam ediyor. Arif Nihat Asya'nın da dediği gibi “Ebu Lehep ölmedi, Ebu Cehil kıtalar dolaşıyor”. Hem de o demde birdi şimdi bin bir olmuşlar.
Cahiliye değerlerinden en önemlisi asabiyet duygusudur. Güçlü bir aidiyet duygusu ile bağlı olduğun kabilene mutlak anlamda arka çıkma duygusu. “Unsur ehâke zâlimen ev mazlûmen” sözü Hz. Peygamber (s.a.s.) tarafından farklı biçimde içi doldurulmadan evvel cahiliye dönemi zihniyetini ifade eden en önemli sözdü: Kardeşine haklı da olsa haksız da olsa, zâlim de olsa mazlum da olsa yardım edeceksin.  Kendi kabilenden biri başka kabileden biri ile kavga ediyorsa, her işi gücü terk edip koşacaksın, ona arka çıkacaksın, o kime vuruyorsa sen de ona vuracaksın, asla hele bir durun, niye kavga ediyorsunuz, kim haklı kim haksız bir bakalım gibi soruları asla sormayacaksın. Cahiliye  şiarı işte buydu. Hz. Peygamber aynı sözü kullandı ama “zalime, zulmüne engel olmak suretiyle yardım edeceksin” diyerek içeriğini İslam ahlak anlayışına uygun bir şekilde değiştirdi.
Şimdi bu kadın diyor ki: Madem ki sen benim kocam, erkeğim olacaksın. O halde sen beni haksız bile olsam kollayacak, bana yardımcı olacaksın.
İşte bu anlayış tam da cahiliye zihniyetinin dışa vurması.
Madem ki sen benim karındaşımsın, öyle ise her durumda haksız bile olsan arka çıkmak benim karındaşlık vazifemdir…
Madem ki sen benim partimdensin, öyle ise sen ben yanlış yapsam da beni destekleyeceksin.
Madem ki sen benim bakanımsın, rüşvet alsan da, ihaleye fesat karıştırsan da asla seni yargıya teslim etmem…
İmdi bu kadın evleneceği erkekten bu şartı bekleyince haklı olarak karşısındaki de kendisinden aynı şartı bekleyecektir.
Yani ben yanlış yaparsam kılıçlarıyla beni doğrultacak kendi arkadaşlarım var, şeklindeki bir güven maalesef bu anlayışta asla yer bulamayacaktır.
Düşünün şimdi haksız olduğu halde erkek kadını destekledi. Yarın koca bir yanlış yaptı bu kez kadın onun yanlışına yataklık yaptı, destek verdi. Böyle bir evlilik, böyle bir arkadaşlık, böyle bir dostluk yürür mü? Bu gemi selamet sahiline içindekileri götürür mü?
Biz yanlış yapıyoruz.
Yanlış ölçütler kullanıyoruz.
Terazimiz tezekten olunca  dirhemi de .oktan oluyor.
Ondan sonra da mutluluk arıyoruz.
Haksızlıkla elde edilen mallar tıkınan ateşler oluyor, içimizi yakıyor. Söndürsün diye eşimize elimizi uzatıyoruz, üzerine benzin döküyor.
Bedelini ödemediğimiz çok şey istiyoruz.
Düdüğü bile parayı verenin çaldığı bir dünyada huzurun, mutluluğun bedelsiz olacağını düşünmek boşa.
Gel kardeşim sen bu sakîm anlayışı boşla! Eşin olmasını istediğin adama de ki: “Seninle hayatımı birleştirebilmem için her ne zaman yanlışım olursa düzelteceğine söz ver! Aynı şekilde eşim olarak sen her ne zaman bir yanlış yaparsan ilk tepkiyi benden göreceksin bunu bil!” de. İşte öyle çıkın yola, tutuşun el ele, nerede bir iyilik var olun birbirinize muzahir.
İşte o zaman mutluluk da huzur da sizin olur evvel ahir!

Dua ile!
12.04.2017

GARİBCE


Gidişattan Garibce bizarım Vallah ben bu FEYS’e sitemkârım



Ah Feys, ah! Kaçın kurası cindin ve söyle hangi lambadan çıktın. Sahip kimdi ve sen neydin? Ahir zamandır, dünyamıza girdin, bir kara delik gibi bizi dipsiz bir kuyuya çektin. Üst üste, yan yana, alt alta, kol kola bir ağ içinde bizi birbirimize, hepimizi de kendine bende ettin.
An itibariyle beş bin arkadaşım var, yüzlerce de bekleyenim. Bencileyin asosyal bir ilim talibinin bu denli sosyal olması senin kerametine burhan olmaya kâfi değil midir? Hal böyle iken sana nasıl minnet etmeyeyim? Bir an sensizliği düşünüyorum, kendimi boşluğa düşüyor görüyorum. Belli ki artık sensiz edemez olduk. Senle birbirimizi bulduk, uzakları yakın, yakınları uzak ettik.
Bak şimdi bunca arkadaşım var, lakin nedense yalnızlık girdabı beni daha da beter sarar. Sabah yataktan kalktığımda o beş bin kişiden bakarım eser yok. Kahvaltımı her daim yalnızlığımı paylaştığım kırk yıllık eşim hazırlar, beni o yolcu eder. Yolumu o bekler. Dönüşümde karnımı o doyurur. Her ne zaman hastalanıp yatağa düşsem başımı o dizine alır, boncuk boncuk terlerimi o siler, kuruyan dudaklarımı o ıslatır, üzerime o titrer. Çalışırken üşümeyeyim diye beni o kollar, her ne canım çekse söylemeye bile hacet kalmaksızın kendiliğinden o tedarik eder.
Acil bir durumda imdadıma senin yüzünden artık kapılarını çalmayı unuttuğum komşum koşar.
Gözlerim derdimi dinleyecek, bana katlanacak gözler arar. Yaramı hala kaldıysa -biraz da senin yüzünden- gerçek dostlar sarar. Senin dipsiz kuyundaki beş bin kişi var ya onlar ne arar ne sorar.
Eskiden düşünüyorsanız vardınız. Şimdi sayende görünüyorsak varız. Eğer görünmüyorsak zaten yokuz. O halde niye sorsun ki zaten. Falanca lüks mekânda yediğimiz yemekleri, içtiğimiz kahveleri, höpürdettiğimiz nargileleri, yaktığımız mangalları sende paylaşmazsak yemiş içmiş sayılmazdık ki? “Yediğin içtiğin senin olsun gördüğün güzellerden/ güzelliklerden bahset!” diyen atalara inat her ne yedi ve içti sek sende onları paylaşmadıkça ne yemiş gibi ne de içmiş gibi olduk.
Hz. Ömer’in gözünde kadın nasılsa sen de bizde öylesin; ne senle oluyor ne de sensiz!
Bizi öğüterek, bizi tüketerek besleniyor ve her gün ahtapot gibi bizi sarmalına alıyor, varlığımızı yokluğumuzu sen kendin üzerinden gerçekleştiriyorsun.
Bilemedik sen salih bir eş gibi dünya metaının en hayırlısı mısın? Yoksa hayırsız eş gibi en belalısı mısın?
Yavuz hırsız mısın? Getir, gelmiyor, kov gitsin, gitmiyor. Bırak sen gel? Bırakmıyor.
Sana ve paylaşımlara bakınca dünyanın cennet, arkadaşlarımın da hep cennetlik oluğunu düşünüp zaman zaman kendimden utanıyorum. Hikmet çağlayanı gibi bin bir oluktan hikmet akıyor, bilgi sağanağı afakı tutuyor. Ama bunlar kendi gerçekliğimize yansımıyor. Neden diyorum? Zaten sanal diyorlar.
Bilemedim vesselam. İyi misin kötü mü? Sarmalındaki ben, sahip miyim, sıradaki kurban mı, tükettiğin bir nesne mi?
Dünya gibisin; talak-ı selase ile kaç defadır boşayayım aramızda beynûnet-i kübrâ[1] oluşsun dedim; ne dilim vardı ne elim. Ben de hakkında “Lâ hayra fîhâ velâ büdde minhâ”[2] dedim. Başka da bir şey edemedim.
Bakalım akıbet ne ola!
Kıyamet alameti misin?
Yoksa kıyametimizin kendisi mi?

Dua ile!
12.04.2017
GARİBCE






[1] Eşlerin yeniden bir araya gelmesine imkan vermeyen kesin boşama şekli.
[2] Onda hayır yok lakin onsuz da bir türlü olmuyor.

6 Nisan 2017 Perşembe

Dedim mutluluk nedir?



Dedim mutluluk nedir?
Dedi sabah kalktın mı, aklın işinde olmaktır.
Akşam işin bitti mi aklın eşinde olmaktır.
Biraz bunu aç dedim.
Dedi yani ki mutluluk huzur demektir.
Yani akşam evinde iş kaygısı, gündüz işinde eş kaygısı çekmemektir.
Hem işini hem eşini sevmektir.
İşinde sevgiyle coşmak, işinden eşine aşk ile koşmak demektir.
Sabah kalktın iş kaygısı sırtında bir ağırlık, bir türlü kalkasın gelmiyor. Bu halinle nasıl mutlu olabilirsin. Güç bela işe gittin ama aklın hep eşinde, evinde. Akşam işin bitti ayakların bir türlü seni eve çekmiyor. Yalpalıyor, sanki eve dönmemek için bahaneler arıyorsun. Bu halinle nasıl mutlu olabilirsin ki?
Eee? ne yapalım mutluluk için o zaman, dedim.
Dedi hem iyi bir iş, hem de salih bir eş.
Derler ki işini seven hayatı boyunca hiç çalışmazmış. Sevdiği için yaparmış, üstelik de mükâfat olarak para alırmış, o parayı vermeseler de zaten o işi yaparmış.
İyi bir eş ise cenneti burada yaşatırmış.
Onun dünyada bir dengi yok!
Allah’ın size bahşettiği öylesine güzel bir nimete verebileceğiniz tek hediye ancak ömrünüz olabilir. Başka bir karşılık ile asla ödeşemezsiniz.
Ömrünüzü adayacağınız eşleriniz olsun!
Bir ibadet vecdi ile yaptığınız işleriniz olsun!
İşin başında değilsiniz ve bulunduğunuz yerde ne eşiniz ne de işiniz sevdiğiniz değil se, o halleriyle onları sevmeye çalışın. Ama bunu kendinizi yola koymakla başlayın. Kişinin kendinin yola gelmesi başkasını yola getirmekten her zaman daha kolaydır.
Mutluluk biraz da kısmet mi ne?

Dua ile!
06.04.2017

GARİBCE


5 Nisan 2017 Çarşamba

İstikametin Saç Sakal Ağartasıca Ağırlığı


İslamlığı insaniyetliğe artı bir değer kılan Allah’ımız bunun sözde kalmaması için bizden istikamet sahibi olmamızı istiyor. Yani özümüzde, sözümüzde ve bir ömür boyu yapıp ettiklerimizde dosdoğru olmamızı emrediyor. Hem de kesin emir siygası ile[1] .
Hem de öyle kendi bildiğiniz türden de değil. Heva ve heveslerinizin peşine düşerek hiç değil. Emrolunduğunuz gibi dosdoğru olun, deniyor.[2]
Peki, emrolunduğumuz şeyler de nedir?
Bizden Müslümanlık adına emrolunduğumuz şeyler de nedir diye baktığımızda ayetlerde hemen şu  hususlar dikkat çekiyor: 
1.       Özümüzü âlemlerin rabbine teslim etme.[3]
2.       İçten bir inanç ve bağlılık göstererek Allah’a kulluk/ ibadet etme.
3.       Müslümanların ilki/ önde geleni olma.[4]
4.       Müslümanların önde geleni olamasak bile en azından onlardan olma.[5]
5.       Aramızda âdil olmamız.[6]
6.       ………
Belimizi bükmeğe, saçımızı sakalımızı ağartmağa bu kadarı yetmez mi?
Tabii bu işin vahametini idrakle ilgili bir şey.
Peygamberimizin saçını sakalını ağartmaya yetmişti bu istikamet emri.
Ya onun yolunda olanlara ne demeli?

Dua ile!
05.04.2017
GARİBCE





[1] فَاسْتَقِمْ كَمَٓا اُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْاۜ اِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَص۪يرٌ 
“Senin yanında hak yola dönenlerle birlikte, sana buyurulduğu gibi dosdoğru ol! Siz de azıp sapmayın. Allah, yaptıklarınızı çok iyi görmektedir.” (Hûd 11/112).
[2] فَلِذٰلِكَ فَادْعُۚ وَاسْتَقِمْ كَمَٓا اُمِرْتَۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَٓاءَهُمْۚ وَقُلْ اٰمَنْتُ بِمَٓا اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنْ كِتَابٍۚ
“İşte bunun için sen çağrına devam et ve emrolunduğun gibi doğru çizgini sürdür. Onların arzularına uyma ve şöyle de: "Ben Allah’ın indirdiği bütün kitaplara iman ettim.(eş-Şûrâ 42/15).
[3]قُلْ اِنّ۪ي نُه۪يتُ اَنْ اَعْبُدَ الَّذ۪ينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ لَمَّا جَٓاءَنِيَ الْبَيِّنَاتُ مِنْ رَبّ۪ي وَاُمِرْتُ اَنْ اُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَم۪ينَ 
De ki: "Rabbimden bana açık kanıtlar gelince, sizin Allah’ın dışında dua ettiğiniz şeylere tapmam/ kulluk etmem bana yasaklanmış oldu ve kendimi âlemlerin rabbine teslim etmem emredildi." (el-Mü'min 40/ 66. Ayrıca bk. el-En'âm 7/71).
[4]قُلْ اِنّ۪ٓي اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ اللّٰهَ مُخْلِصاً لَهُ الدّ۪ينَۙ ﴿١١﴾  وَاُمِرْتُ لِاَنْ اَكُونَ اَوَّلَ الْمُسْلِم۪ينَ 
De ki: "Kuşkusuz ben, kendisine içten bir inanç ve bağlılık göstererek Allah’a kulluk etmekle yükümlü kılındım.  Ve bana müslümanların ilki olmam emredildi." (ez- Zümer 39/12).
[5] اِنَّـمَٓا اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ رَبَّ هٰذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذ۪ي حَرَّمَهَا وَلَهُ كُلُّ شَيْءٍۘ وَاُمِرْتُ اَنْ اَكُونَ مِنَ الْمُسْلِم۪ينَۙ
De ki: "Bana, dokunulmaz kıldığı bu şehrin rabbine, yalnız O’na kulluk etmem emredildi; zaten her şey O’na aittir. Bir de bana müslümanlardan olmam ve Kur’an’ı okumam emredildi." (en-Neml 27/91).
[6] وَاُمِرْتُ لِاَعْدِلَ بَيْنَكُمْۜ اَللّٰهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْۜ لَـنَٓا اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْۜ لَا حُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْۜ اَللّٰهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَاۚ وَاِلَيْهِ الْمَص۪يرُۜ
“Ve bana aranızda âdil davranmam emredildi. Allah bizim de rabbimiz, sizin de rabbinizdir. Bizim yaptıklarımız bize, sizin yaptıklarınız size. Sizinle bizim aramızda tartışmaya gerek yok. Allah hepimizi bir araya getirecektir. Dönüş ancak O’nadır.” (eş-Şûrâ 42/15).

1 Nisan 2017 Cumartesi

el-kelimu’t-tayyib ve’l-amelu’sâlih

el-kelimu’t-tayyib ve’l-amelu’sâlih[1]


İzzet isteyen Allah’la bulur izzeti
Hak ile bulur ancak bil bulan devleti

Uzak dur sakın çekme üstüne nikmeti[2]
Yağsın üstüne Allah’ın bunca nimeti

O’na ancak kelime-i tayyib[3] yükselir
Katına anı ameli sâlih yükseltir

Bir bak ki nicedir kötülükler kuranlar
Onların tuzakları hep olur tarumar

Onlar Hak hakikate hem kör hem sağırdır
Onlara şiddetli dehşet bir azap vardır.

Garibce der bu ayetin özeti şöyle
Amel-i salihi imana hep eş eyle

Dua ile!
01.04.2017
GARİBCE



Hasan Kılıf


[1] Bu manzume (el-Fâtır 35/10) ayetinin manzum yorumudur.
مَنْ كَانَ يُر۪يدُ الْعِزَّةَ فَلِلّٰهِ الْعِزَّةُ جَم۪يعاًۜ اِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِـحُ يَرْفَعُهُۜ وَالَّذ۪ينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّـَٔاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَد۪يدٌۜ وَمَكْرُ اُو۬لٰٓئِكَ هُوَ يَبُورُ
Her kim izzet istiyorsa bilsin ki izzet tamamıyla Allah’ın’dır, ona hoş kelimeler yükselir onu da ameli sâlih yükseltir, kötülükler kuranlara gelince onlara şiddetli bir azâb vardır, ve onların tuzakları hep tarumar olur. (el-Fâtır 35/10) (Elmalı)
[2] Nikmet: Gazap. Nimetin zıddı.
[3] Hoş söz.

30 Mart 2017 Perşembe

Dedim kandil nedir?


Garibce’ye sordum:
Dedim kandil nedir?
Dedi iki hecedir.
Dedim regaib nedir?
Dedi üç hecedir.
Haydaa!
Dedim din midir?
Dedi yok yok.
Dedim bunca hüsnü kabul var
Her yerde kandiller yanar
Esnaf simit satar
Dedi örfümdür.
Dedim hem bahanesidir sılanın.
Hal hatır soranın.
Dedi bak bu iyidir.
Dedim İslamlık nedir?
Dedi uzun ince yoldur
Hem kıldan incedir
Hem kılıçtan keskincedir.
Dedim onda yol alan var mı?
Dedi çok çok!
Dedim değil mi ki amaç verimdir.
Dedi yolda devinimdir.
Dedim bir gece sağanak yetmez mi?
Dedi yok yok.
Dedim bana aklın nedir?
Dedi yolda olmaktır.
Dedim o kolay? Yok mu dahası?
Ödemeye yol bahası.
Dedi yolda yol almaktır.
Ha dedi, bir de,
Doğadan ibret almayan ahmaktır.
Dedi bir ekinin olsa,
Azar azar sürekli yağış alsa…
Bir de aylar boyu kurak olsa,
Ama bir gün gelse sel seli alsa…
Dedi söyle hangisi?
Bak da söyle hale.
Amellerin en hayırlısı
Edvemüha ve in kalle.[1]
Bütün günlerimiz mübarek ola!
İnsan arif ola, anın kıymetin bile!
Siz de kalın sevgiyle!
30.03.2017
GARİBCE




[1] Yapılan işlerin en hayırlısı az da olsa devamlı olandır. (Hadis)

Duygu bir iklimdir, orada pek çok çiçek hep birden açar.

Duygu bir iklimdir, orada pek çok çiçek hep birden açar.

Duygu bir iklimdir, orada pek çok çiçek hep birden açar.
Geçenlerde  duygu dolu bir şiirinin iklimine bizim Zübeyir’in de yorumu ile dalıvermesi üzerine Garibce’nin dilinden dökülüveren bir cümleydi bu. Sonra da orada arılar vızılar, çiçekleri birbirine aşılar diye bir ilave ile kuşcağızın kanatlarında alem-i sanala uçuruvermişti.
Evet, duygu dünyamız aslında ucu bucağı olmayan bir iklim. Eğer aklımız bizi sorumlu kılmışsa, duygularımız da bizi inceltip adam etmişti.
Duygu ikliminde insanların çabucak birbirinden etkilenip aynı havaya girmeleri çok kolay. Ya bir de aşılama gerçekleşmişse. Bunun için ya esen bir yel, ya üzerimizde vızır vızır kanat çırpan bir arı yeterli. Asıl itibariyle kendi geçimi derdinde ama farkında olmadan bizden öncekilerden aldıklarını bize bırakan, bizden aldıklarını da ötekilere götüren arı öyle etkin bir işlev görür ki bunları görüp bilip de yaratanına, bu vahyi ona ilka edene şükretmemek en büyük nankörlük olur.
Geçim derdi dedim de aklıma geldi. Öykülerin Büyüsü’nde  “Ben Hızır Oldum” başlıklı yazıda ayrıntılı olarak  anlattığım gibi hiç tanımadığımız yetmişlik aksakal bir ihtiyarın sırf biz okuyoruz diye biz ergenlerin elimizi  eteğimizi öpmesi sahnesinde başta İbrahim Eken hoca olmak üzere çok duygulanmıştık da o piri fani çıktıktan sonra bile bir süre kendimize gelememiştik. Sonra hoca kendisini toparlamış ve “Çocuklar! Biz kendimiz için çalışırız, başkalarının duasını alırız!” demiş ve havayı yatıştırmaya çalışmıştı.
O adını sanını bilmediğimiz aksakal adamın bir arı gibi vızıldayarak üzerimizde şöyle bir dolaşıvermesi bizi taa nerelere götürüvermişti. Hem de başımızda güngörmüş, aklı duygusuna galip bir hoca ile birlikte.
Biz kendimiz için çalışırız. Belki karnımızı doyurmak için, belki kendimizi bulmak için, belki bir sevda uğruna, belki de kim bilir nam için, şan ve şöhret için. Öyle bile olsa kendine vahyedilen arı gibi değil de eşek arısı gibi üzerimize korku salanlar, gök gürültüsü gibi bazen ödümüzü patlatanlar bile bizi tersinden bir etki ile duygu  iklimine götürebiliyor. Çünkü biz insanız. Bizi yaratan tek boyutlu, akıl adamı olarak değil, çift kanatlı yaratmış. Hem aklı hem de kalbi olan, hem tefekkür, tedebbür ve buna bağlı olarak bir tedbir dünyası olan, hem de kalbi, oradan coşan gözlerinden taşan, bağrında yangın, burunda sızı olan bir gönül dünyası. Uçmaklara uçacaksa işte bu iki kanadı ile uçacaktı. Kalıbın içi kalp ile doldurulacaktı. Berzahları aşmak, sıratı geçmek, vuslata ermek ancak bu iki kanat ile gerçekleşecekti.
Birini diğerine heba etmeden, işler denge ile götürülecekti vesselam.
Başaranlara selam olsun!
Dua ile!
30.03.2017
GARİBCE 


28 Mart 2017 Salı

Gurbet nedir? Bilir misin?


Gurbet nedir? Sen bilir misin?
Acı mı?  Haber verir misin?
Bir konursu mu var bak hele
Yoksa göyünen ciğer misin?

Gurbet  sılanın, ne dağları
Ne viran olmuş bağları
Daussıladır sarar yüreği
Çözülür anda diz bağları

Gurbet ne kağnı cızlaması
Ne kırın saçta bazlaması
Aha şurada bak bir düğüm
Gurbet bir burun sızlaması

Ah yandı yüreğim ne yandı
Bıçak ta kemiğe dayandı
Medet dedim ey Rahman Rahim
İki çeşme birden boşandı

Garibce’sin, gurbet eldesin
Derdi olan derdin söylesin
Sen acı patlıcan ol hele
Yel çalmaz, kırağı neylesin

Dua ile!
28.03.2017
GARİBCE


27 Mart 2017 Pazartesi

Halk içinde şart-ı meveddet



Ta göklerden yüce Allah buyurdu[1]
Resulü zîşânı bize duyurdu

Her kim imanı özünde kök salsa
Bir de daim hayır işleri olsa

Kaynaşınca anda amel ü iman
Kollar gayrı onu ol yüce Rahman

Her kim ki meveddet-i Rahman bürür
Gönüllerde ona bir sevgi yürür

Allah hak söyler başına tac eyle
Hem resulün yolunu minhac eyle

Garibce olsun dersen halkta sevgin
Gerek iman ve amel-i salihin

Dua ile!
27.03.2017
GARİBCE





[1] اِنَّ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُداًّ ﴿٩٦﴾ 
“İman edip dünya ve âhiret için yararlı işler yapanlara gelince, rahmân onlar için (gönüllerde) bir sevgi yaratacaktır.” (Meryem 19/96).

26 Mart 2017 Pazar

Hülasayı hayat: Bir ömür dediğin!


Daha ötesini bilmiyoruz.
Ama doğduk, kutlu soluktan bir nefha taşıyorduk. Emekledik, ayağa kalktık. Uzunca bir çocukluk dönemi yaşadık. Derken birden bahar nefesiyle bedenimize cansuyu yürüdü, bir anda büyüyüverdik. Boy attık, taze dal sürgün gibi uzayıverdik. Sesimiz kalınlaştı, tanınamaz olduk. Kabımız büyüdü ama içini dolduramaz olduk. Aklımız arkada kalmıştı. Akıllıların yapmayacağı hareketler yaptık. Cins-i latiflerin salınması azıcık aklımızı başımızdan alacak kadardık. “Çok sallanma güzelim Cahilim aklım gider” diye türküler yaktık. Ne kadar hoyrat davranışımız varsa hepsini ergenliğimize saydılar, cahildir dediler, olgunca karşıladılar. Öylece fazla yara bere almadan o dönemi de yırttık. Uzun bir istikrar dönemi ile ne yaptıysak yaptık. Ve ardından inişe geçtik. Kemerleri bağlayın diye anonslar duyuldu. Bunca zamanın biriken yorgunluğu bedenimizi yormuştu. Yılların imzasını atmadığı yerimiz kalmamıştı. Alında yazı mı, belde ağrı mı, dizde sızı mı… Bu yılların envayı çeşit izi vardı. Vaktiyle  arkada kalan o aklımız fikrimiz  bu kez öne geçmişti, bir zamanlar akıl bedene yetişemiyordu, şimdi istihfafla önünden gittiği akla uyamayan bu kez bedenimiz olmuştu. Bu güngörmüşlükle ne kadar çok yapacak işimiz vardı, ömrümüzle bedelini ödediğimiz ne tecrübelerimiz olmuştu,  bu haliyle aklımız nelere eriyordu. Ne var ki artık her şeye ayak sürüyen bir bedenimiz vardı. Son anons da işte yapılıyordu. Herkes otursun, kemerler bağlansın, ışıklar sönsün, çalışan bütün aygıtlar durdurulsun… deniyordu. Belli ki artık bu köhnemiş bedende ruh için de uçuş bitmişti, vakit konma vaktiydi.
Öyle anlaşılıyor ki ruh, tende mahpus halde kaldığı sürece sıkılıyordu. Kâh yetişemiyor arkada kalıyor, kâh önden çekmeye çalışıyor ama arkasında sürüklenen bir beden olduğunu görünce de iyice daralıyordu.
Bu hep böyle gitmezdi. Gitmedi de.
İşte kondu! Artık cümle yolcular özgürdü. Kim bilir kimler nerelere gidecekti!?
Dua ile!
26.03.2017

GARİBCE



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...